دست این بازیگر سرشناس در کیف مردم؛ تمرین جیب‌بری جان تورتورو در مترو برای نقش جدیدش!
جان تورتورو فاش کرد حین تمرین برای نقش جدیدش در فیلم The Only Living Pickpocket in New York تا آستانه سرقت واقعی در مترو پیش رفت.
جان تورتورو فاش کرد حین تمرین برای نقش جدیدش در فیلم The Only Living Pickpocket in New York تا آستانه سرقت واقعی در مترو پیش رفت.
جان تورتورو، بازیگر ۶۹ ساله‌ی سینمای آمریکا، حین آماده‌سازی برای نقش‌آفرینی در فیلم The Only Living Pickpocket in New York تا یک‌قدمی ارتکاب جرم واقعی در متروی نیویورک پیش رفته بود. او برای ایفای نقش سارقی سالخورده به نام هری، دوره‌های فشرده‌ی تردستی و جیب‌بری را نزد متخصصی مشهور گذراند و مرزهای واقعیت و نمایش را تا سطحی خطرناک جابه‌جا کرد.
تورتورو مهارت‌های دزدی را زیر نظر آپولو رابینز فرا گرفت؛ تردستی که تورتورو او را ترکیبی از پیانیست کنسرت و روان‌شناس توصیف می‌کند. رابینز نحوه‌ی نزدیک شدن به افراد و ورود از حوزه‌ی اجتماعی به قلمرو خصوصی و صمیمانه‌ی قربانی را به او آموخت تا بدون ایجاد حس خطر، وسایل شخصی را برباید.
جان تورتورو، بازیگر نقش اصلی، درباره‌ی مواجهه‌ی واقعی با مردم در مکان‌های عمومی گفت:
بخش عمده‌ی تمرین‌های عملی این بازیگر روی عوامل پشت صحنه‌ی فیلم پیاده شد. او در طول فیلم‌برداری بارها تلاش کرد وسایل اعضای گروه را از جیبشان بیرون بکشد و در این میان گاهی هم دستش رو می‌شد. تورتورو کل ایده‌ی این کار را نوعی شعبده‌بازی دانست که در آن قربانی اصلا متوجه لمس شدن جیب یا کیف خود نمی‌شود.
اثر سینمایی The Only Living Pickpocket in New York به نویسندگی و کارگردانی نوآ سیگان، اثری ۹۰ دقیقه‌ای است که زندگی سارقی پیر را در حال مراقبت از همسر معلولش به تصویر می‌کشد. استیو بوشمی و جانکارلو اسپوزیتو نیز در این پروژه تورتورو را همراهی می‌کنند. نوآ سیگان پیش از ورود به کارگردانی، بازیگر بود و برای فیلم‌برداری این اثر، سم لوی، فیلم‌بردار پروژه، لنزهای دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی را به کار گرفت تا حسی صمیمانه و بدون برش‌های افراطی خلق کند.
تورتورو که سابقه‌ی ایفای نقش سرپرست و نگهدارنده از افراد نیازمند را در زندگی شخصی دارد، درباره‌ی احساسات پنهان شخصیت اصلی گفت:
تورتورو در گذشته جایزه‌ی بهترین بازیگر مرد را از جشنواره‌ی کن برای فیلم «بارتون فینک (Barton Fink)» دریافت کرد و نامزد جوایز امی برای مینی‌سریال «آن شب (The Night Of)» و سریال «جداسازی (Severance)» شد، اما هرگز نامزد جایزه‌ی اسکار نشده است. او جوایز را تنها مثل تزیینی روی کیک می‌داند و هدف اصلی‌اش را برقراری ارتباط عمیق با تماشاگر معرفی می‌کند.
به نظر شما غرق شدن در نقش تا آستانه‌ی ارتکاب جرم و دزدی از مردم، نشانه‌ی تعهد بازیگر است یا عبور از مرزهای اخلاقی؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
جان تورتورو، بازیگر ۶۹ ساله‌ی سینمای آمریکا، حین آماده‌سازی برای نقش‌آفرینی در فیلم The Only Living Pickpocket in New York تا یک‌قدمی ارتکاب جرم واقعی در متروی نیویورک پیش رفته بود. او برای ایفای نقش سارقی سالخورده به نام هری، دوره‌های فشرده‌ی تردستی و جیب‌بری را نزد متخصصی مشهور گذراند و مرزهای واقعیت و نمایش را تا سطحی خطرناک جابه‌جا کرد.
تورتورو مهارت‌های دزدی را زیر نظر آپولو رابینز فرا گرفت؛ تردستی که تورتورو او را ترکیبی از پیانیست کنسرت و روان‌شناس توصیف می‌کند. رابینز نحوه‌ی نزدیک شدن به افراد و ورود از حوزه‌ی اجتماعی به قلمرو خصوصی و صمیمانه‌ی قربانی را به او آموخت تا بدون ایجاد حس خطر، وسایل شخصی را برباید.
جان تورتورو، بازیگر نقش اصلی، درباره‌ی مواجهه‌ی واقعی با مردم در مکان‌های عمومی گفت:
بخش عمده‌ی تمرین‌های عملی این بازیگر روی عوامل پشت صحنه‌ی فیلم پیاده شد. او در طول فیلم‌برداری بارها تلاش کرد وسایل اعضای گروه را از جیبشان بیرون بکشد و در این میان گاهی هم دستش رو می‌شد. تورتورو کل ایده‌ی این کار را نوعی شعبده‌بازی دانست که در آن قربانی اصلا متوجه لمس شدن جیب یا کیف خود نمی‌شود.
اثر سینمایی The Only Living Pickpocket in New York به نویسندگی و کارگردانی نوآ سیگان، اثری ۹۰ دقیقه‌ای است که زندگی سارقی پیر را در حال مراقبت از همسر معلولش به تصویر می‌کشد. استیو بوشمی و جانکارلو اسپوزیتو نیز در این پروژه تورتورو را همراهی می‌کنند. نوآ سیگان پیش از ورود به کارگردانی، بازیگر بود و برای فیلم‌برداری این اثر، سم لوی، فیلم‌بردار پروژه، لنزهای دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی را به کار گرفت تا حسی صمیمانه و بدون برش‌های افراطی خلق کند.
تورتورو که سابقه‌ی ایفای نقش سرپرست و نگهدارنده از افراد نیازمند را در زندگی شخصی دارد، درباره‌ی احساسات پنهان شخصیت اصلی گفت:
تورتورو در گذشته جایزه‌ی بهترین بازیگر مرد را از جشنواره‌ی کن برای فیلم «بارتون فینک (Barton Fink)» دریافت کرد و نامزد جوایز امی برای مینی‌سریال «آن شب (The Night Of)» و سریال «جداسازی (Severance)» شد، اما هرگز نامزد جایزه‌ی اسکار نشده است. او جوایز را تنها مثل تزیینی روی کیک می‌داند و هدف اصلی‌اش را برقراری ارتباط عمیق با تماشاگر معرفی می‌کند.
به نظر شما غرق شدن در نقش تا آستانه‌ی ارتکاب جرم و دزدی از مردم، نشانه‌ی تعهد بازیگر است یا عبور از مرزهای اخلاقی؟ دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.
