خاکسپاری 1996

نقد و بررسی خاکسپاری 1996

در "خاکسپاری"، ابله فرارا با روشی هنری و هنرمندانه، فضایی را خلق کرده است که در آن، زندگی روزمره شخصیت‌های داستان به‌مراتب پیچیده‌تر از آنچه که به نظر می‌رسد، جلوه می‌کند. فیلم از لحظه‌ای که شروع می‌شود، به‌درست‌ ترین وجهی از زندگی شخصیت‌هایش را نشان می‌دهد و به مخاطب القا می‌کند که به‌جز آنچه که می‌بینیم، چیزهای بسیاری دیگری هم وجود دارد که در پس پرده‌های زندگی این شخصیت‌ها به‌سر می‌رود. شخصیت‌های فیلم به‌ویژه کریستوفر واکن و کریس پن، به‌گونه‌ای که در آن‌ها، زندگی و مرگ، به‌هم‌چسبیده‌اند، در حین بازیگری که از خود ارائه می‌دهند، به‌درستی توانسته‌اند به مخاطب، حساسیت‌هایی را برانگیزند که شاید تا قبل از این، در ذهن مخاطب به‌وجود نیامده‌بود.

در بخش دوم فیلم، کارگردانی ابله فرارا با ایجاد یک فضایی که از آن می‌توان به‌عنوان فضایی غم‌انگیز و دراماتیک نام برد، توانسته است مخاطب را به یک جهان دیگر بکشاند. بازیگران فیلم هم به‌ویژه کریستوفر واکن و کریس پن در نقش‌های خود به‌گونه‌ای که به‌درستی از شخصیت‌هایشان دفاع می‌کنند، توانسته‌اند به‌درستی از فیلم حمایت کنند. فیلم در این بخش از خود هم نقاط قوت و ضعف زیادی دارد؛ ازجمله اینکه یکی از نقاط قوت فیلم، بازیگری کریستوفر واکن است که در این فیلم به‌گونه‌ای از خود دفاع می‌کند که شاید تا قبل از این، به‌ترتیب و در این گستره‌ای که این فیلم در آن به‌سر می‌رود، از او انتظار نمی‌رفت.