بزرگراه گمشده 1997

نقد و بررسی بزرگراه گمشده 1997

فیلم "بزرگراه گمشده" اثر دیوید لینچ، یک ماجرای پیچیده و عمیق را در sobie دارد. داستان فیلم حول محور فرد مادیسون، یک نوازنده ساکسیفون، می‌گذرد که با یک رخداد عجیب و غریب مواجه می‌شود؛ شنیدن صدای آیفونش که به او می‌گوید «دیک لورنت مرده است». این رویداد، او را به یک سفر عمیق و عجیب سوق می‌دهد که در خلال آن، با شخصیت‌های مختلفی včetně یک زن جوان و زیبا به نام پیج، روبرو می‌شود. این شخصیت‌ها نه تنها بخش‌هایی از شخصیتی هستند که فرد با خود دارد، بلکه نماینده شکاف‌های وجودی و روانی او نیز هستند. مسئلۀ اصلی فیلم، این است که چطور فرد می‌تواند از این بازه‌های مختلف و گوناگون خود را به هم پیوند دهد و چه زمانی می‌تواند به سوی یک هویت واحد پیش برود؟ فضاسازی فیلم نیز به شدت درگیر این otázۀ هویتی است و فضاها و مناظر مختلف را به گونه‌ای خلق می‌کند که او را در یک سفر عمیق و همراهی می‌کند. ریتم فیلم نیز به شکلی پیچیده و عمیق است، از لحظه‌ای که فرد به آیفون می‌خورد تا لحظه‌ای که به دنیا و وجود خود با تمام وجوه آن‌ها روبرو می‌شود.

بازیگران فیلم به‌ویژه باتریسیا آرکوئیت و بیل پالمن نقش‌های خود را به‌خوبی ایفا می‌کنند. کارگردانی دیوید لینچ نیز، به‌طور بی‌سابقه‌ای از سینما، با استفاده از استودیوی فیلیپس در لس آنجلس، فضایی را خلق کرده که به طرز عجیبی با فضاهای دیگر فیلم‌ها متفاوت است. این فضاها نه تنها به عنوان بخشی از داستان به کار گرفته شده‌اند، بلکه به عنوان بخشی از رویکرد فیلیپسیک به سینما است. فیلم "بزرگراه گمشده" به‌طور کلی، یک اثر سینمایی است که به سادگی نمیتواند به تماشاگر خود احاطه کند. این فیلم، از ابتدا تا انتها، در حال سؤال و جواب دادن است. فیلم در حقیقت، یک قطعه‌ای از سینما است که به تماشاگر می‌گوید که سینما چه چیزی را به او می‌تواند نشان دهد.