کوکب سیاه 2006

نقد و بررسی کوکب سیاه 2006

فیلم **The Black Dahlia (2006)** ساخته‌ی برایان دی‌پالما، برخلاف انتظار عمومی از یک درام جنایی-نوآرِ کلاسیک، به سیاه‌چاله‌ای آشفته از وسواس، توهم و آسیب‌های سرکوب‌شده‌ی روانی تبدیل می‌شود. داستانِ کارآگاهانِ پلیسی که در لس‌آنجلسِ دهه‌ی ۱۹۴۰ غرق در پرونده‌ی فجیعِ قتلِ الیزابت شورت می‌شوند، بیش از آنکه یک روایتِ کارآگاهیِ سرراست باشد، بازخوانیِ روان‌پریشانه‌ی دی‌پالما از فتیشیسم، خیانت و تاریکیِ پنهان در پشتِ زرق‌وبرقِ هالیوودِ کلاسیک است. کارگردان با استفاده از قاب‌بندی‌های پیچیده، آینه‌ها و تدوینِ تماشایی، جوّی را خلق می‌کند که در آن مرز میانِ حقیقت و توهم کاملاً محو می‌شود.

ارزشِ واقعیِ اثر در ساختارشکنیِ سنت‌های ژانرِ نوآر نهفته است؛ جایی که تحقیق درباره‌ی یک قتل، در نهایت به کاوشی درون‌روانی و خودویرانگر در ذهنِ کارآگاهان و جامعه‌ای فاسد بدل می‌گردد که هرگز نتوانست از شرّ گناهانِ پنهان‌اش خلاص شود. هرچند فیلم در زمان اکران به خاطر خطوط رواییِ پیچ‌درپیچ و لحنِ متناقض‌نما با انتقاد روبه‌رو شد، اما به مرور به عنوان یک قطعه‌ی باروک و خیره‌کننده در سینمای دی‌پالما شناخته شد که در آن، زیباییِ مرگبارِ مقتول به آینه‌ای برای انعکاسِ زشتیِ درونیِ همه‌ی آدم‌های اطرافش تبدیل می‌شود.