کلاود اطلس 2012

نقد و بررسی کلاود اطلس 2012

در کلاود اطلس، سه کارگردان چالاک و خلاقانه، یعنی لانا و لیلی واکوسکی و توماس تیکور، به یک رویا بزرگ و باشکوه پی می‌برند. این فیلم، یک سفر زمان‌دار و عمیق است که در آن، داستان‌های مختلف از گذشته، حال و آینده به صورت مجزا و با روایت‌های گوناگون روایت می‌شود. این روایت‌ها به طور همزمان و با هم متصل می‌شوند و به مخاطب، یک تجربه سینمایی غنی و با کیفیت می‌دهند. شخصیت‌های مختلفی در این فیلم حضور دارند که از یک نویسنده انگلیسی قرن نوزدهم تا یک سیاه‌پوست در قرن هجدهم و یک قایقران در قرن هفدهم، همه با داستان‌های خود و با شخصیت‌های مختلف در یک پارچه سینمایی پیچیده و جذاب با هم ادغام می‌شوند. فضاسازی و ریتم این فیلم، به طرز چشمگیری از یکدیگر متمایز می‌شوند. از یک طرف، فضاسازی‌های غنی و غامض در قرن نوزدهم، با فضاسازی‌های سست و ساده در قرن هفدهم، در کنار فضاسازی‌های مدرن و آینده‌نگر، مخاطب را در یک سفر طولانی و جذاب می‌برد. ریتم‌های مختلف فیلم نیز، از یک طرف، ریتم‌های سریع و هیجان‌انگیز را با ریتم‌های کند و غم‌انگیز، به هم می‌پیوندد و این تضاد، به تجربه سینمایی فیلم، انرژی و جذابیت می‌دهد.

در این فیلم، بازیگرانی چون هالل Berry، تام هانکس، هوجو وایوینگ و سوزان سرندون، به طور کامل در نقش‌های مختلفشان جا افتاده‌اند. کارگردانی سه کارگردان، به طرز چشمگیری از یکدیگر متمایز است. هر کدام از آنها، سبک و شیوه خاصی دارند که به فیلم، تنوع و غنای بیشتر می‌دهد. از نظر اجرای فیلم، باید گفت که این سه کارگردان، به طور کامل توانسته‌اند، یک فیلم با کیفیت و با جذابیت را خلق کنند. نقاط قوت فیلم، به طور مثال، فضاسازی و ریتم‌های مختلف، بازی‌های خوب بازیگران و کارگردانی سه کارگردان هستند. اما نقاط ضعف فیلم، به طور مثال، پیچیدگی و پیچش‌های زیاد داستان و طولانی بودن فیلم هستند. در مجموع، کلاود اطلس، یک فیلم با کیفیت و با جذابیت است که به طور کامل می‌تواند، مخاطبان مختلف را به خود جذب کند.