یک روز 2011

نقد و بررسی یک روز 2011

روایت «یک روز» بر پایه تکرار سالانه یک تاریخ است؛ ایده‌ای که به دو شخصیت اجازه می‌دهد در همان نقطه زمانی هر دوازده ماه، در مراحل متفاوتی از زندگی خود مواجه شوند. این ساخت تکراری، فضایی می‌سازد که در آن تغییرات ظاهری و روانشناسانه ایما و دکستر به تدریج آشکار می‌شود و ریتم فیلم، با لزوماً پیشرفت خطی، به دنبال تغییرات ناگهانی در روابط دو 주인공 است. شخصیت‌پردازی با تمرکز بر ناکارامندی‌ها و تردیدهای دو نفر، نسبت به یک داستان عاشقانه معمولی، هم‌چنان که در لحظات صمیمی و خشن می‌پردازد، به نگاهی به تنهایی و سهم خود در شکست روابط می‌اندازد.

کارگردانی لونه شرنفال، با حفظ لحن ملینک، تلاش می‌کند فیلم را از حالت یک داستان عاشقانه سنتی خارج کند، اگرچه در برخی بخش‌ها اجرای اثر به تکرار کلیشه‌های ژانر دچار می‌شود. بازی آنتا هیتاواي و جیم استورجس، با خوبی در نمایش تحول سالانه شخصیت‌ها، جذابیت فیلم را می‌سازند، هرچند در برخی صحنه‌ها، تعامل بین آن‌ها بیش از حد تئاتری است. نقاط قوت فیلم در ساختار زمانی منحصر به فرد و کیفیت بازی‌های اصلی است، در حالی که نقاط ضعف در نوسان ریتم و برخی از لحظات احساسی که بیش از حد متکثر به نظر می‌رسند، قابل مشاهده است. تأثیر کلی بر مخاطب، یک تجربه با لحن متلو در مورد رابطه، زمان و انتخاب است که در برخی بخش‌ها به احساس درک می‌انجامد و در برخی دیگر، به تکرار مفاهیم شناخته شده در ژانر عاشقانه بازمی‌گردد.