دروغگوهای کوچک زیبا 2010

نقد و بررسی دروغگوهای کوچک زیبا 2010

چهار دختر نوجوان که پس از ناپدید شدن دوستی مشترک، رازهای دور کردهٔ گذشته‌شان را در حال فشردن می‌بینند، با پیام‌های ناشناس از یک فردی به نام «A» روبرو می‌شوند که هر جزئیهٔ پنهان زندگی‌شان را به Weapon می‌کند. سریال با پیوند دادن رازهای شخصی، منافرت‌های مدرسه‌ای و روابط عاشقانه، فضایی از نگرانی مستمر و ناآمردی ایجاد می‌کند؛ شخصیتی که در ابتدا به عنوان گره مرکزی داستان ظاهر می‌شود، تدریجی به نماد ترس از افشای هویت تبدیل می‌شود و ریتم روایت با تکرار چرخه‌ای از افشا و پنهان‌سازی، مخاطب را در حالت انتظار دائمی نگه می‌دارد.

اجرای سریال با بازی‌هایی که بیشترین تمرکز خود را بر نوجوانان قرار می‌دهند، سعی دارد ترس و تنشأ را در محیط‌های روزمره مانند کلاس، خانه وuparty منتقل کند، اگرچه گاهی این اجرا به تکرار فرمول‌های کلاسیک ژانر نوجوانی دچار می‌شود. کارگردانی با تأکید بر نماهای نزدیک و montage سریع، تلاش می‌کند هیجان را حفظ کند، اما در برخی epizode‌ها ساختار داستان به تکرار بی‌نتیجه می‌رود و برخی از خط‌های narrativa بدون حل و فصل باقی می‌مانند. در مجموع، اثر با بهره‌گیری از سקרenness رازها و تمایل نوجوانان به پنهان‌سازی، تأثیر قابل‌توجهی بر مخاطبان نوجوان می‌گذارد، اگرچه عمیق‌پردازی‌های روانشناسانه و نوآوری در ساختار داستان محدود است.