دِ سونگ آو لونچ 2010

نقد و بررسی دِ سونگ آو لونچ 2010

فیلم "ایرانسل" با یک معامله عاشقانه و شاعرانه بین دو انسان آغاز می شود. این معامله یک ناشر اهل لندن و معشوق سابقش بین دو نفر از دوستانش اتفاق می افتد. این دو دوست که هر دو با یکدیگر آشنا نیستند، به این موضوع علاقه مند می شوند و در پیگیری آن به رستوران می روند. در این بین، ناشر داستان، صحنه ها و لحظات گذشته را با الهام از اشعار وصف زیبایی از معشوقش بازگو می کند. این روایت، فضایی شاعرانه و خاطره انگیز ایجاد می کند که بیننده را به خود جلب می کند. از طرفی، شخصیت پردازی در این فیلم بسیار دقیق است و هر شخصیت، با ویژگی های منحصر به فردش، در این داستان نقش دارد. این شخصیت ها، نه تنها در گفتگوها و تعاملاتشان بلکه در رفتار و حرکاتشان نیز به خوبگی طراحی شده اند. در کنار اینها، فضاسازی نیز بسیار خوب است و ریتم داستان نیز به خوبی کنترل شده است.

قسمت دوم این فیلم که در آن کارگردان و بازیگران تلاش می کنند تا داستان را ادامه دهند، درخشش دارد. بازی آلن ریکمن و اما تامسون بسیار خوب است و طنز و خنده دار است. بازیگران دیگر نیز خوب هستند و در قاب به خوبی جا خوش کرده اند. کارگردان، از لحاظ کارگردانی نیز بسیار خوب عمل کرده است و حساسیت لازم را به تمام جزئیات معطوف کرده است. نقاط قوت این فیلم، همین توجه به جزئیات و همچنین شخصیت های خوب و فضاسازی شاعرانه است. از طرفی، نقاط ضعف این فیلم، کمی طولانی بودن و بعضی از صحنه ها و لحظات بدون توجه به ریتم داستان است. این فیلم، تا پایان، برای مخاطب جذاب است و تأثیر مستقیمی بر مخاطب می گذارد.