بازی قحطی‌زدگان 2013

نقد و بررسی بازی قحطی‌زدگان 2013

فیلم **The Starving Games (2013)** با ایده‌ای آشنا وارد میدان می‌شود، اما از همان ابتدا مشخص است که قرار نیست با یک ماجراجویی جدی و پرتنش طرف باشیم. این کمدی هجوآمیز، دنیای فیلم *The Hunger Games* را دست می‌اندازد و شخصیت اصلی‌اش، کانتمیس اورشات، را در مرکز مسابقه‌ای مرگبار و البته به‌شدت مسخره قرار می‌دهد. وقتی خواهر کوچک‌ترش برای شرکت در هفتاد و پنجمین دوره بازی‌ها انتخاب می‌شود، کانتمیس داوطلب می‌شود جای او را بگیرد؛ تصمیمی که او را وارد رقابتی عجیب برای زنده ماندن می‌کند. در این مسیر، دِیل، دوست قدیمی‌اش، و پیتر مالارکی، پسر نانوا، نیز نقش مهمی پیدا می‌کنند. اما فیلم خیلی زود از فضای مسابقه فاصله می‌گیرد و با شوخی‌های پیاپی درباره فیلم‌های مشهوری مانند *The Avengers* و *Harry Potter*، تلاش می‌کند هر موقعیتی را به دستاویزی برای هجو فرهنگ عامه تبدیل کند.

**The Starving Games** از آن کمدی‌هایی است که موفقیتش تا حد زیادی به میزان علاقه مخاطب به شوخی‌های اغراق‌آمیز و ارجاع‌های سینمایی بستگی دارد. مایارا والش در نقش کانتمیس، همراه با برنت داگرتی و کودی کریستین، وارد دنیایی می‌شوند که منطق در آن چندان اهمیتی ندارد و تقریباً هر اتفاقی بهانه‌ای برای یک شوخی تازه است. بااین‌حال، مشکل اصلی فیلم این است که شوخی‌ها همیشه به‌اندازه کافی خلاقانه نیستند و بسیاری از آن‌ها به تقلید ظاهری، طنز بدنی یا اشاره‌های مستقیم به آثار دیگر محدود می‌شوند. در نتیجه، برخلاف پارودی‌هایی که با هوشمندی نقاط ضعف و کلیشه‌های ژانر را آشکار می‌کنند، این اثر گاهی بیشتر از آنکه بخنداند، به تکرار همان الگوهای آشنا بسنده می‌کند. اگر طرفدار کمدی‌های هجوآمیز و شوخی‌های بی‌پروا هستید، ممکن است لحظاتی سرگرم‌کننده در آن پیدا کنید؛ اما اگر انتظار طنزی ظریف، داستانی منسجم یا اثری هم‌سطح با فیلم‌هایی را دارید که دست می‌اندازد، احتمالاً تجربه چندان رضایت‌بخشی نخواهید داشت.