من دوباره لبخند میزنم 2015

نقد و بررسی من دوباره لبخند میزنم 2015

فیلم **I Smile Back (2015)** به کارگردانی پیج سایکس، برخلاف درام‌های مرسومِ خانوادگی که اعتیاد و فروپاشی را در قالب نسخه‌های سانتی‌مانتال یا اخلاق‌گرایانه تصویر می‌کنند، به چاه عمیق، تاریک و بی‌رحمانه‌ی روانِ زنی می‌زند که در ظاهر همه‌ی داشته‌های یک زندگی ایده‌آلِ حومه‌نشینی را دارد. داستانِ لِنی بروکس (با بازی مبهوت‌کننده‌ی سارا سیلورمن در نقشی کاملاً جدی و غیرکمدی)، زنی که زیر بارِ افسردگیِ مزمن، اعتیاد و آسیب‌های حل‌نشده در حال له شدن است، پرده از توهمِ «مادرِ نمونه و خانواده‌ی خوشبخت» برمی‌دارد. فیلم از تقلیل دادنِ مشکلاتِ لِنی به یک بحرانِ زودگذر امتناع می‌کند و در عوض، آن را به عنوان یک خفگیِ درونی و خودویرانگریِ سیستماتیک به تصویر می‌کشد که به‌آرامی همه‌ی پایه‌های زندگیِ پیرامونِ او را می‌بلعد.

ارزش ماندگار این اثر در شجاعتِ آن در به تصویر کشیدنِ تابوی «مادرِ طغیانگر و ناتوان» نهفته است؛ زنی که برخلاف انتظاراتِ کلیشه‌ایِ جامعه، نه تنها نمی‌تواند نقشِ فرشته‌ی آرامش‌بخش خانوار را بازی کند، بلکه از پذیرشِ این نقشِ اجباری به ستوه آمده است. سایکس با قاب‌بندی‌های سرد و امتناع از ارائه‌ی پایان‌بندی‌های خوش‌بینانه یا رستگاری‌های خیالی، به مخاطب یادآور می‌شود که بیماری روانی همیشه با نشانه‌های پرسر و صدا بروز نمی‌کند، بلکه گاهی پشتِ لبخندهای روزمره، بی‌هدفی و تلاشِ ناامیدانه برای فرار از خودِ واقعی پنهان است. «من لبخند برمی‌گردانم» فیلمی درباره‌ی گناه و تقصیر نیست، بلکه روایتِ عریانِ تقلا برای نفس کشیدن در قفسی است که کلیدش را خودِ فرد به تهِ چاه انداخته است.