نخ قرمز 2016

نقد و بررسی نخ قرمز 2016

فیلم «نخ قرمز» در یک مفاهیم و مضامین مهم به دور از پیچیدگی و بی‌اهمیت جلوه می‌کند. فیلمنامه نویسنده‌ای که به تازگی روی این فیلم کار کرده است، تلاش کرده‌است که با الهام از زندگی واقعی، یک داستان عاشقانه را خلق کند. این فیلم با رویکردی رسمی و کم‌عمق، به نمایش درگاه آثار هنری و فرهنگی در آرژانتین می‌پردازد. شخصیت ابریل، یک هنرمند جوان باهنسی، با یک مشکل روحی و روانی، توسط کارگردان به تصویر کشیده شده که در این فیلم، تلاش می‌کند تا به چگونگی عمیق‌تر شدن این مشکل و چگونگی درآوردن آن از طریق هنرمندی، بپردازد. بالعکس، شخصیت مانوئل، یک مرد پرجنب‌وجوش، با شخصیت پردازی کم‌عمق و بی‌اهمیت، در این فیلم، به عنوان آرمانگرا به تصویر کشیده شده است. فضایی که در این فیلم برای شخصیت پردازی استفاده شده، ساده و کم‌عمق است و داستان به وجوه مختلف زندگی این دو شخصیت پرداخته نمی‌شود.

در این فیلم، کارگردان به جای پرداختن به جنبه‌های مختلف زندگی شخصیت‌ها، بیشتر به روابط عاشقانهٔ آنها بین‌مایه می‌شود. فیلم در پایان، به یک پایان خوش قانع و ناچیز می‌رسد که خاتمه دادن به داستان با یک نغمه و ملودی دلنشین، باعث می‌شود تا مخاطب نتواند از عمق و پیچیدگی داستان پیگیری کند. این پایان خوش، در کنار شخصیت پردازی کم‌عمق، باعث می‌شود تا مخاطب نتواند از این فیلم تأثیر مثبتی داشته باشد.