ریوردیل 2017

نقد و بررسی ریوردیل 2017

ریوردیل در ابتدا به عنوان یک شهرک کوچک و شلوغی در ایالت نیویورک به تصویر کشیده می‌شود که با ظاهلی آرمانی و خوشبختی بی سابقه شناخته می‌شود. اما با نزدیک‌شدن به داستان، این تصویر از آرمانشهر به سطحی زشت و تاریک و مهیج سقوط می‌کند. شخصیت‌های اصلی داستان، از جمله آرچی (کال اسپروس)، جوجی (کال اسپروس) و بتی (لیل ری‌هارت)، از ابتدا نمایانگر خصلت‌های مشترکی هستند؛ غمگین، آشفته و فریبر، که هر یک از آن‌ها در تلاش برای رها کردن خود از لایه‌های گذشته‌ای هستند که زندگی‌شان را تحت تأثیر قرار داده است. فضاسازی این سریال بر روی محیطی ظریف و ظریف در بین زندگی این افراد تمرکز دارد که گویی هر کدام از آن‌ها در تلاش برای پنهان کردن گذشته‌های خود هستند. ریتم این سریال با استفاده از نوسانات بین صحنه‌های شدید و کشیدن تنش، تأثیرگذار است.

کارگردانی ریوردیل، به‌طور کلی، در ساختن یک فضایی خیره‌کننده و شیوایی موفق عمل کرده است. از بازیگران، از جمله کال اسپروس و لیل ری‌هارت، انتظار می‌رود که نمایش‌های غمگین و حفره‌ای از دردهای گذشته را به تصویر بکشند. در میان بازیگران، مادچن امیک برای نقش مرغ دلپذیر و ظریفش، برترین نقش را به دست آورده است. اگرچه برخی از صحنه‌ها به نظر می‌رسد که biraz طولانی هستند، اما در کل، این سریال را می‌توان یک اثر درخشان و خیره‌کننده دانست. با وجود اینکه برخی از پلکان‌ها و پویایی‌های داستان قدری سردرگم به نظر می‌رسد، اما این سریال را می‌توان به‌عنوان یکی از بهترین سریال‌های سال 2017 در نظر گرفت.