شکل آب 2017

نقد و بررسی شکل آب 2017

در «شکل آب»، گویلیرمو دل تورو با الهام از فیلم‌های آبزیان و ارواحی دهه 50، یک لوکیشن غریب و بدیع خلق کرده است. این فیلم در یک ساختمان تحقیقاتی ناشناخته در دهه 60، با حضور یک مستخدم ساکت و خجالتی به نام 엘یزا، که به کارهای خانه و نگهداری از موجودات آبزی می‌پردازد، آغاز می‌شود. فضا در این ساختمان پر از موجودات آبزی است که در شرایط آزمایشگاهی نگهداری می‌شوند. دل تورو با استفاده از این فضایی غریب و پر از رمز و راز، داستان عاشقانه‌ای را در میان این موجودات آبزی خلق می‌کند. این فیلم با روایی غمگین و پوچ، به همه این موجودات آبزی دست می‌دهد و به‌جای اینکه آنها را موجودات بی‌جان و بی‌حس بداند، آنها را موجودات با احساسات و نیازهای انسانی می‌بیند. این انتخاب خاص و متفاوت از روایت، مخاطب را به یک جهان غریب و متفاوت می‌برد و او را مجبور می‌کند که به این موجودات آبزی با احساسات و نیازهای انسانی نگاه کند.

اعمال کارگردانی دل تورو در این فیلم، بسیار تأثیرگذار است. او با استفاده از جلوه‌های ویژه، فضاهای غریب و موجودات آبزی، یک جهان غریب و پویا خلق کرده است. بازی‌های بازیگران نیز بسیار عالی است. سالی هاوکینز با بازی در نقش مستخدم ساکت و خجالتی، یک شخصیت جذاب و غریب خلق کرده است. بازی‌های سایر بازیگران نیز بسیار خوب است و آنها را به شخصیت‌های زنده و واقعی تبدیل می‌کند. این فیلم با استفاده از موسیقی غمگین و پر از احساس، یک حس غمگین و پوچ را در مخاطب ایجاد می‌کند. همچنین این فیلم با استفاده از جلوه‌های ویژه و فضاهای غریب، یک حس غریبی و متفاوت را در مخاطب ایجاد می‌کند.