نافرمانی 2017

نقد و بررسی نافرمانی 2017

فضاهای معنادارِ فیلم "نافرمانی" را می‌توان بر دو دسته تقسیم کرد: فضاهای داخلی و فضاهای خارج از خانه. فضاهای داخلی به‌طور کامل از عناصر پراکنده و پرزرق و برق تشکیل شده‌اند. در این فضاها، رنگ‌ها، نورها و اشیاء به‌صورت ناخودآگاهانه بر احساسات و ادراکات مخاطب تأثیر می‌گذارند. برای مثال، رنگ‌های تیره و کم‌نور در فضاهای داخلیِ خانه‌ی زن، حس تنگدستی و محبوس بودن را القا می‌کنند. در مقابل، فضاهای خارج از خانه، با رنگ‌های روشن و بادوام، حس آزادی و آزادگی را تداعی می‌کنند. به‌عنوان مثال، رنگ‌های روشن و پررنگ در فضاهای خارج از خانه، حس آزادگی و تمایل به آزادی را در شخصیت‌های زن و مرد تداعی می‌کنند. در این فضاها، دوربین به‌صورت غیرمستقیم از طریق شخصیت‌ها و محیط‌های اطراف، مخاطب را درگیر داستان می‌کند.

کارگردان فیلم، Sebastián Lelio، با استفاده از عناصر هنری، فضاهای داخلی و خارجی را به‌صورت یکپارچه و تنگاتنگ با هم ترکیب کرده است. او با انتخاب بازیگران و طراحی صحنه و نورپردازی، فضاهای مختلف را به‌صورت یکپارچه و یکدست خلق کرده است. بازیگران، به‌ویژه Rachel McAdams و Rachel Weisz، در نقش‌های اصلی، به‌درستی از شخصیت‌ها را به تصویر کشیده‌اند. آنها با بازی‌های درخشان و پراحساس، مخاطب را درگیر داستان قرار می‌دهند. کارگردان نیز با انتخاب موسیقی متن، حس و حال خاصی را به فیلم بخشیده است. ازجمله، موسیقی متنِ فیلم، حس ناهنجاری و غیرقابل پیش‌بینی بودن را در شخصیت‌های زن تداعی می‌کند.