۱۲۰ تپش بر دقیقه 2017

نقد و بررسی ۱۲۰ تپش بر دقیقه 2017

در "۱۲۰ تپش بر دقیقه"، کارگردان Robin Campillo به مخاطب با روایتی پرشور و پرشور، زندگی اعضای گروه ACT UP پاریس را در دهه 90 به تصویر می‌کشد. این گروه متشکل از جوانانی است که در برابر اپیدمی ایدز که در آن زمان به عنوان یک بیماری مرگبار و ناشناخته شناخته می‌شد، ایستادگی می‌کنند. در این فیلم، Campillo از طریق شخصیت‌پردازی‌های دقیق و درونی، مخاطب را به عمیق‌ترین لایه‌های переживання اعضای این گروه می‌رساند. او با استفاده از صحنه‌های پرشور و غم‌انگیز، مخاطب را به یک جهان در حال زل زدن می‌کشد، جایی که مرگ و زندگی به هم تنیده شده‌اند. فضاسازی فیلم نیز با استفاده از رنگ‌های تیره و روشن، تناسبات فضایی و نورپردازی‌های هنرمندانه، حس حضور ملموس و واقعی را به مخاطب القا می‌کند. ریتم فیلم نیز با استفاده از تلاقی‌های سکانس‌های پرحواسنجی و پرشور، حس جنب و جوش و خشم را به مخاطب منتقل می‌کند.

در بخش دوم، کارگردانی Campillo، بازیگران و اجرای فیلم از عناصر کلیدی در موفقیت "۱۲۰ تپش بر دقیقه" هستند. بازی Adèle Haenel و Nahuel Pérez Biscayart در نقش‌های اصلی، با قدرت و احساس، مخاطب را به درون جهان داغ و پرشور این گروه می‌کشند. Campillo با استفاده از دوربین‌های نزدیک و دور، از بازیگران به بهترین شکل ممکن استفاده کرده است. نقاط قوت فیلم، علاوه بر بازیگران، در کارگردانی و فیلمنامه نیز دیده می‌شود. فیلمنامه با استفاده از گفتگوها و صحنه‌های پرشور، مخاطب را به دنیای درونی اعضای گروه ACT UP می‌کشاند. در عین حال، نقاط ضعف فیلم را نیز می‌توان در برخی صحنه‌های طولانی و پرحواسنجی مشاهده کرد. با وجود این نقاط ضعف، اثر Campillo به‌طور کلی، یک فیلم درام قوی و تأثیرگذار است که مخاطب را به یک جهان واقعی و دردناک می‌کشاند.