آبی بی کران 2018

نقد و بررسی آبی بی کران 2018

داستان سریال آبی بی کران با روایت تقلیدی از زندگی روزمره و ماجراجویی‌های شخصیت اصلی، «کیتاهارا ایوری» آغاز می شود. او پس از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، به یک شهر دریایی به نام «ایزو» می‌رود تا در فروشگاه لوازم غواصی عمویش مشغول به کار شود. این شخصیت‌پردازی از همان ابتدا نشان می‌دهد که او فردی است پرهیجان و آشتیاگاه که به دنبال تجربه‌های جدید و ماجراجویی است. فضاسازی در این سریال با استفاده از محیط‌های آرام و غواصی در آب‌های آرام، حس آرامش و سکون را بر مخاطب القا می‌کند. این فضاسازی همچنین به عنوان یک تلاطم زیر سطحی، مخاطب را به سوالاتی درباره شخصیت‌های دیگر و اتفاقات آینده می کشاند. ریتم سریال با نوسانات مابین لحظات آرام و لحظات پر خروش، مخاطب را در یک سفر جذابی همراهی می‌کند که به او فرصت می‌دهد تا با شخصیت‌های مختلف و ماجرای آنها ارتباط برقرار کند.

در این سریال، کارگردانی به طور کامل به کاستی‌های بازیگران و اجرای صحنه‌ها توجه کرده است. با وجود بازیگرانی با تجربه‌ای مثل «هیروکی یاسوموتو» و «یوما اوچیدا»، بازی‌های برخی از نقش‌های فرعی کمی ناکافی به نظر می‌رسد. به‌طور مثال، برخی از شخصیت‌های فرعی به‌طور کامل توسعه نیافته‌اند و نقش خود را به صورت یک boyut و یک شخصیت ساده ایفا کرده‌اند. با این حال، بازی های اصلی و کارگردانی صحنه‌ها، باعث می‌شود که مخاطب به داستان بپیوندد و درگیر ماجرای سریال شود. نقاط قوت سریال، به غیر از داستان جذاب و شخصیت‌پردازی‌های خوب، هم شامل فضاسازی و ریتم متناسب است. اما نقطه ضعف آن، کاستی‌های بازیگران فرعی و عدم توسعه کامل شخصیت‌های فرعی است.