نوزادان 2010

نقد و بررسی نوزادان 2010

مستندِ بصریِ **Babies (2010)** ساخته‌ی توماس بالمز، برخلاف آثار انسان‌شناسانه‌ی متعارف که با گفتار متن و تحلیل‌های جامعه‌شناختی مخاطب را بمباران می‌کنند، ترجیح می‌دهد زبانِ خالصِ تصویر و نگاهِ بی‌واسطه‌ی کودکان را جایگزینِ قضاوت‌های کلان کند. فیلم با دنبال کردنِ موازیِ زندگی چهار نوزاد از بدو تولد تا نخستین قدم‌ها در چهار نقطه‌ی کاملاً متضادِ جهان – از دشت‌های بازِ مغولستان و روستاهای نامیبیا گرفته تا کلان‌شهرهای توکیو و سانفرانسیسکو – تضادی خیره‌کننده و مینی‌مالیستی میانِ شیوه‌های زیستِ بشر خلق می‌کند. بالمز بدون هیچ‌گونه رویکردِ ترحم‌برانگیز یا ایدئولوژیک، نشان می‌دهد که چگونه محیطِ پیرامون، تکنولوژی یا سنت، نخستین بومِ نقاشیِ ذهنِ یک انسان را شکل می‌دهند.

ارزشِ بنیادینِ اثر در همین بازگشتِ رادیکال به نقطه‌ی صفرِ انسانیت نهفته است؛ جایی که همه‌ی مرزهای طبقاتی، فرهنگی و جغرافیایی در مواجهه با کنجکاویِ بی‌محابا، گریه‌های ناگهانی و شگفتیِ ابتداییِ کودکی رنگ می‌بازند. دوربین با صبری غبطه‌برانگیز تفاوت‌های ظریف در فرزندپروری را ثبت می‌کند؛ از مادری در دلِ طبیعتِ خشنِ آفریقا که فرزندش را در بسترِ آزادِ خاک و حیوانات بزرگ می‌کند تا مادری در دنیای مدرن که نوزادش را در حصارِ ابزارهای ضدعفونی‌شده و اسباب‌بازی‌های آموزشی احاطه کرده است. «نوزادان» یادآورِ این حقیقتِ تکان‌دهنده است که پیش از آنکه اسیرِ ساختارهای پیچیده‌ی جوامع‌مان شویم، همه از یک خمیره‌ی شکننده و مشتاق ساخته شده‌ایم؛ و تفاوتِ دنیای ما، در واقعیتِ همان قفس یا قالیچه‌ای است که برای رشدِ این نهال‌های تازه به دنیا آمده پهن کرده‌ایم.