دارزن 2017

نقد و بررسی دارزن 2017

در «دارزن» ما با روایت پیچیده‌ای از یک قتل‌های سریالی مواجه هستیم که تحت تاثیر بازی «جلاد» است. این بازی، که به‌صورت یک بازی کلماتبازی یا «هنجام» شناخته می‌شود، قاتل را به‌عنوان «جلاد» و قربانیان را به‌عنوان «ماداک» نامگذاری کرده است. این روایت، که با پلیس‌های محلی شروع می‌شود، به‌تدریج به یک همکاری بین یک بازرس صحنه‌ی قتل و یک جُرم‌شناس کشیده می‌شود. این شیوه‌ی روایت، ما را به‌دنبال یک راز پیچیده‌تر از یک قتل سریالی می‌برد که نه تنها خود قتل‌ها بلکه بازی «جلاد» را نیز در بر می‌گیرد. شخصیت‌پردازی در این فیلم، هم پلیس‌ها و هم قاتل، از یک سوژه‌بندی پیچیده و غافلگیرکننده برمی‌خیزد. در این بین، بازی «ال پاچینو» به‌عنوان یک قاتل خونسرد و منظم، از یک شخصیت پیچیده و غافلگیرکننده‌ای برخوردار است که نه‌تنها در حال دستگیری است بلکه در حال بازی کردن هم است.

در «دارزن»، کارگردانی و بازی‌های بازیگران باعث می‌شود که مخاطب درگیر یک داستان پیچیده و غافلگیرکننده شود. بازی «ال پاچینو» به‌عنوان یک قاتل خونسرد و منظم، از یک شخصیت پیچیده و غافلگیرکننده‌ای برخوردار است که نه‌تنها در حال دستگیری است بلکه در حال بازی کردن هم است. بازیگران دیگر نیز در این فیلم از یک بازی خوب برخوردار هستند و از شخصیت‌های پیچیده‌ای را بازی می‌کنند. اما مهم‌ترین نکته در این فیلم، کارگردانی است که از یک روایت پیچیده و غافلگیرکننده استفاده کرده است. این کارگردانی، مخاطب را درگیر یک داستان پیچیده و غافلگیرکننده می‌کند و او را از آغاز تا پایان، درگیر یک بازی پیچیده و غافلگیرکننده می‌کند.